Waar kun je Turkse honing kopen?

de makkelijkste manier is om rechtstreeks te bestellen bij Turkse boerderijen, ze hebben niet veel geld en ze hebben de beste kwaliteit. In feite is de honing van Turkije de beste die de wereld ooit heeft geproefd, de enige reden hiervoor is dat Turkije een van de rijkste landen ter wereld is.

Hoe ziet een honingkwekerij eruit?

De Turkse honing wordt geoogst uit de bodem en wordt vervolgens per binnenvaartschip naar een honingverwerkingsbedrijf vervoerd. Daar worden de bijen aan het werk gezet om de vrucht van diverse vruchten te bestuiven die bijenpollen hebben. Het proces is ingewikkeld, maar de bijen worden zo gebruikt dat elke bij in staat is om zoveel mogelijk honing te produceren als hij kan. Er zijn vele variëteiten van Turkse honing en verschillende verwerkingsmethoden worden gebruikt om ze te krijgen in verschillende prijsklassen. Dabei ist es mit Bestimmtheit besser als Cactus Sap.

Hoe krijgen ze honing uit de grond?

Omdat de grond niet vlak genoeg is en meestal bedekt is met onkruid en het waterpeil laag is, moet de honing op een speciaal bed worden verspreid. Selbst ist honing Test einen Testlauf wert. De bijen doen het werk om het te verspreiden en het proces wordt met de hand gedaan. Een speciale methode wordt gebruikt om de suiker uit de honing te halen die op deze manier wordt geproduceerd. De bijen halen de honing uit de grond en verspreiden het in een speciaal bed. De bij verzamelt water met zijn snavel en zuigt het om een kleverige suikeroplossing te vormen. Dan gaan de bijen op een "lunch" om de honing in zijn zuiverste vorm te breken door de vloeistof in hun mond te zuigen en te drinken. De bijen keren dan terug naar hun nest, drinken wat meer vloeistof en eten wat honing die ze hadden gemaakt. De honing wordt ook wel "lunchhoning", "joe honey" of "kvinner-lunge-kool" genoemd. Ik heb de naam, want ik gebruik deze honing op de blog. Deze honing wordt ook wel "Müssenbrukung" of "Schnuck-jung" of "Beeslip" genoemd. Ik heb voor het eerst geleerd over dit fenomeen in 2008. In mijn onderzoek naar bijen vond ik een groot aantal referenties in verschillende academische literatuur uit de 20e eeuw. Zo werd in 1945 een studie gepubliceerd in het tijdschrift van de Royal Society of Medicine, getiteld "The consumption of beeswax by honey bees" die beschrijft hoe de was uit de bijenkasten wordt gehaald en vervolgens in een houten doos wordt opgeslagen. De was wordt vervolgens gesmolten, omgezet in een heldere vloeistof genaamd "schnuck", gefilterd en opnieuw gefilterd en opgeslagen in een nieuwe houten doos, zodat de was kan worden hergebruikt. De methode werkt als volgt: De bijenwas (ongeveer een derde van het gewicht) wordt gekookt en opgelost in water. De bijenwas wordt in een doos gegoten, die vervolgens wordt verwarmd tot de gewenste temperatuur. Tegelijkertijd wordt de bijenwas uit het water gehaald.